१९७० को दशकको सुरुवातमा जब कोर्निङले सिंथेटिक कोर्डिएराइट र सिरेमिक हनीकोम्ब एक्सट्रुजनको लागि डाइ विकास गर्यो, तबदेखि नै सिरेमिक सब्सट्रेटहरू मोबाइल उत्सर्जन नियन्त्रणको केन्द्रबिन्दुमा रहेका छन्। हनीकोम्ब सब्सट्रेटहरू प्रत्येक छेउमा खुला हजारौं साना, समानान्तर च्यानलहरूले भरिएका हुन्छन्, जसले गर्दा गाडीको निकास बग्न सक्छ। यी च्यानलहरूले उत्प्रेरक गतिविधिलाई समर्थन गर्न ठूलो भित्री सतह क्षेत्र प्रदान गर्दछ। जब सब्सट्रेट सोडा क्यानको आकारको हुन्छ, यसको भित्री सतह (उच्च सतह क्षेत्र वाशकोट सहित) मा अमेरिकी फुटबल मैदानको आकारको सतह क्षेत्र हुन्छ।
यी सब्सट्रेटहरूले ११००°C (२०००°F) भन्दा बढीको उच्च तापक्रम सहन सक्छन् र अत्यन्तै थर्मल झट्का प्रतिरोधी हुन्छन् (जसले गर्दा तिनीहरू चिसो बिहानमा द्रुत तापक्रमबाट बच्न सक्छन्)। यी सब्सट्रेटहरू धेरै अनुकूलनीय छन् र पेट्रोल, डिजेल, प्राकृतिक ग्यास, हाइड्रोजन र अन्य इन्धनबाट प्रदूषण हटाउन विभिन्न प्रकारका उत्प्रेरक सूत्रहरू स्वीकार गर्न सक्छन्।
पूरा भएको सब्सट्रेटलाई उपयुक्त उत्प्रेरक सामग्रीहरूको संयोजनले लेपित गरिएको छ जसले यसलाई मिनी रसायन प्रयोगशालामा परिणत गर्दछ र ठूलो मात्रामा निकासलाई कुशलतापूर्वक प्रशोधन गर्न अनुमति दिन्छ। सञ्चालन इन्जिनको उच्च तापक्रममा, नाइट्रोजन अक्साइड र कार्बन मोनोअक्साइड जस्ता निकास ग्यासहरू उत्प्रेरकसँग मिल्छन् र हानिरहित नाइट्रोजन र पानी र कम हानिकारक कार्बन डाइअक्साइडमा परिणत हुन्छन्।
पहिलो व्यावसायिक सिरेमिक सब्सट्रेटहरू कम सेल घनत्व (लगभग २०० सेल/इन्च२) थिए जसमा बाक्लो पर्खालहरू (लगभग १२ मिल वा ०.०१२” वा ०.३ मिमी) थिए जसको सब्सट्रेट भोल्युम इन्जिन विस्थापन (अर्थात्, इन्जिनको सिलिन्डर भोल्युम) भन्दा लगभग चार गुणा थियो। सामग्री र प्रशोधन प्रविधिको प्रगति हुँदै जाँदा, उच्च सेल घनत्व, पातलो पर्खाल र उच्च छिद्रहरू सम्भव भए।
आजको औसत अमेरिकी पेट्रोल वा हाइब्रिड सेडानमा, कडा अमेरिकी ग्यास उत्सर्जन मापदण्डहरू पूरा गर्न दुई वा तीन सब्सट्रेटहरू काममा छन्। इन्जिनको ठीक बाहिर, उच्च सेल घनत्व भएका क्लोज-कपल्ड सब्सट्रेट(हरू) ले उत्प्रेरकलाई प्रारम्भिक ग्यास रूपान्तरणहरू गर्न अनुमति दिन धेरै ज्यामितीय सतह क्षेत्र प्रदान गर्दछ। अन्डरफ्लोर स्थितिमा अन्तिम उत्सर्जन सफा गर्न मद्दत गर्न सामान्यतया कम सेल घनत्व सब्सट्रेट हुन्छ।
पोस्ट समय: जुन-१२-२०२६